Na surówkę skiszo (fraszka gastryczna)

O, surówko skiszo,
co zaległaś dokumentnie na
jelita mego łonie,
skiśnij, zemrzyj,
straw doszczętnie,
niech cię piekło stolca wchłonie!

G. Arcimboldo, Ogrodnik (1587-1590)

 

Kłącza

Na baczność jak armia

Beaty lub z terakoty,

Stoją kłącza w piwnicy,

Pośród nich różne klamoty.

Kartoflane wykwity

Pną się ku sklepieniu

Jak zboże, co z gleby ciągnie soki

I trwa w zamyśleniu.

Dokąd zmierzacie,

Spichrzowe organy?

Czy obleśne wasze pędy

Zasługują na peany?

Wy, co w starciu z człowiekiem

Przegrywacie zawsze,

Żywot swój marny kończcie,

Byty najplugawsze.

M. Abakanowicz, Tłum (1988)

Elegia o telewizorze polskim

Miał szesnaście lat i całe życie przed sobą.

Bez cienia wątpliwości po jednej nutce rozpoznawał przeboje polskiej i światowej muzyki rozrywkowej.

Miał szesnaście lat i całe życie przed sobą.

Zawsze był tym jednym z dziesięciu – kopiec z kuferków podarowanych mu przez blondwłosą panią Sylwię piętrzył się już niemal po sufit.

Miał szesnaście lat i całe życie przed sobą.

Obudzony o trzeciej w nocy potrafił na jednym wydechu podać dawkę Medaxu, którą L-żunia w pierwszym odcinku „Klanu” ukatrupiła małego Eryczka, wymienić wszystkich partnerów Agnieszki w kolejności chronologicznej oraz bez zająknienia wyrecytować przepis na bigos Jerzego.

Miał szesnaście lat i całe życie przed sobą.

Kiedy znudziła mu się własna rodzina, oddał się tej zastępczej. Wkrótce wrócił skruszony: „Pożarliśmy się ze Śliniakiem” – mówił.

Miał szesnaście lat i całe życie za sobą.

W. Hasior, Ostatni toast (1982)

Zima

Obsrany, obszczany śnieg –

gówno wyziera spod niego.

Obsrany, obszczany śnieg –

strużką moczu naznaczony.

Zwarta twa powłoka niczym kupa

ze zmarzniętego

psiego

odwłoka.

Lecz kiedyś przyjdą roztopy

i nurt wartki

porwie brązową strugę.

O, radosny stolcu,

co żywo brniesz przed siebie,

zgiń w zimowym

tęsknym

słońcu.

Nienawidzę ciebie!

                                              

AD, 27.01.2014

 

P. Bruegel Starszy, Myśliwi na śniegu (1565)

Do J. [paszkwil na miarę naszych czasów, wierszem]

 

Ty przeklęty cyrkuśniku!

Ty spod piątki harcowniku!

By opisać twą głupotę

Na mój jęzor słów bez liku

Wkracza, i w to słowne fiku-miku

Przeistacza, przeinacza.

 

Gdzie się podział mózg twój, dziecię?

Czy utonął był w klozecie?

Czy rozumu choćby kapkę

Da ci Bozia na dokładkę?

 

Ciut refleksji i ogłady,

By nie klęły cię sąsiady.

To pobożne me życzenie,

Kornie proszę o spełnienie.

 

sfrustrowane Ujeścisko, 24 lutego 2016

 

 

Stanisław Wyspiański, Studium dziecka - Mietek (1904)